A Little While Now

The Basilica of St. Benedict, Norcia, destroyed Sunday, 30 October 2016.
The Basilica of St. Benedict, Norcia, destroyed Sunday, 30 October 2016.

In septimo mense, vigesima et prima mensis, factum est verbum Domini in manu Aggæi prophetæ, dicens: Loquere ad Zorobabel, filium Salathiel, ducem Juda, et ad Jesum, filium Josedec, sacerdotem magnum, et ad reliquos populi, dicens:

Quis in vobis est derelictus,
qui vidit domum istam in gloria sua prima?
et quid vos videtis hanc nunc?
numquid non ita est, quasi non sit in oculis vestris?
Et nunc confortare, Zorobabel, dicit Dominus;
et confortare, Jesu, fili Josedec, sacerdos magne;
et confortare, omnis populus terræ, dicit Dominus exercituum:
et facite (quoniam ego vobiscum sum, dicit Dominus exercituum)
verbum quod pepigi vobiscum cum egrederemini de terra Ægypti:
et spiritus meus erit in medio vestrum: nolite timere.

Quia hæc dicit Dominus exercituum:
Adhuc unum modicum est,
et ego commovebo cælum, et terram, et mare, et aridam.
Et movebo omnes gentes,
et veniet desideratus cunctis gentibus:
et implebo domum istam gloria,
dicit Dominus exercituum.

Meum est argentum, et meum est aurum,
dicit Dominus exercituum.
Magna erit gloria domus istius novissimæ plus quam primæ,
dicit Dominus exercituum:
et in loco isto dabo pacem,
dicit Dominus exercituum.

In vigesima et quarta noni mensis, in anno secundo Darii regis, factum est verbum Domini ad Aggæum prophetam, dicens: Hæc dicit Dominus exercituum: Interroga sacerdotes legem, dicens: Si tulerit homo carnem sanctificatam in ora vestimenti sui, et tetigerit de summitate ejus panem, aut pulmentum, aut vinum, aut oleum, aut omnem cibum, numquid sanctificabitur? Respondentes autem sacerdotes, dixerunt: Non. Et dixit Aggæus: Si tetigerit pollutus in anima ex omnibus his, numquid contaminabitur? Et responderunt sacerdotes, et dixerunt: Contaminabitur.

Et respondit Aggæus, et dixit:

Sic populus iste,
et sic gens ista ante faciem meam, dicit Dominus,
et sic omne opus manuum eorum:
et omnia quæ obtulerunt ibi, contaminata erunt.
Et nunc ponite corda vestra a die hac et supra,
antequam poneretur lapis super lapidem in templo Domini.
Cum accederetis ad acervum viginti modiorum,
et fierent decem;
et intraretis ad torcular, ut exprimeretis quinquaginta lagenas,
et fiebant viginti.
Percussi vos vento urente, et aurugine,
et grandine omnia opera manuum vestrarum:
et non fuit in vobis qui reverteretur ad me, dicit Dominus.
Ponite corda vestra ex die ista, et in futurum,
a die vigesima et quarta noni mensis:
a die qua fundamenta jacta sunt templi Domini,
ponite super cor vestrum.
Numquid jam semen in germine est,
et adhuc vinea, et ficus,
et malogranatum, et lignum olivæ non floruit? ex die ista benedicam.

Et factum est verbum Domini secundo ad Aggæum in vigesima et quarta mensis, dicens: Loquere ad Zorobabel ducem Juda, dicens:

Ego movebo cælum pariter et terram,
et subvertam solium regnorum,
et conteram fortitudinem regni gentium:
et subvertam quadrigam et ascensorem ejus,
et descendent equi, et ascensores eorum,
vir in gladio fratris sui.
In die illa, dicit Dominus exercituum, assumam te,
Zorobabel, fili Salathiel, serve meus, dicit Dominus:
et ponam te quasi signaculum,
quia te elegi, dicit Dominus exercituum.

— Aggæus ii.

Una Est Columba Mea

My dove, my undefiled is but one; she is the only one of her mother, she is the choice one of her that bare her. The daughters saw her, and blessed her; yea, the queens and the concubines, and they praised her.

Canticum Canticorum, vi. 9.

Sed: Ecce, inquiunt discipuli ad Dominum, audivimus in quo nomine baptizemus, ministros nos fecisti, et dixisti nobis: Ite, baptizate in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti: quo ibimus? Quo? non audistis? Ad haereditatem meam. Interrogatis: Quo ibimus? Ad id quod emi sanguine meo. Quo ergo? Ad gentes, inquit. Putavi quia dixit: Ite, baptizate Afros in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti. Deo gratias: solvit Dominus quaestionem, docuit columba. Deo gratias: ad gentes Apostoli missi sunt; si ad gentes, ad omnes linguas. Hoc significavit Spiritus sanctus divisus in linguis, unitus in columba. Hae linguae dividuntur, hac columba copulat. Linguae gentium concordarunt, et una lingua Africae discordavit? Quid evidentius, fratres mei? In columba unitas, in linguis gentium societas. Aliquando enim et linguae per superbiam discordaverunt, et tunc sunt factae linguae ex una multae. Post diluvium enim superbi quidam homines, velut adversus Deum se munire conantes, quasi aliquid esset excelsum Deo, aut aliquid tutum superbiae, erexerunt turrim; quasi ne diluvio, si postea fieret, delerentur. Audierant enim et recensuerant quia omnis iniquitas erat deleta diluvio: ab iniquitate temperare nolebant; altitudinem turris contra diluvium requirebant; aedificaverunt turrim excelsam. Vidit Deus superbiam ipsorum, et hunc errorem illis immitti fecit, ut non se cognoscerent loquentes; et factae sunt diversae linguae per superbiam. Si superbia fecit diversitates linguarum, humilitas Christi congregavit diversitates linguarum. Iam quod illa turris dissociaverat, Ecclesia colligit. De una lingua factae sunt multae; noli mirari, superbia hoc fecit: de multis linguis fit una; noli mirari, caritas hoc fecit. Quia etsi soni diversi linguarum sunt, in corde unus Deus invocatur, una pax custoditur. Unde debuit ergo, carissimi, demonstrari Spiritus sanctus, unitatem quamdam designans, nisi per columbam, ut pacatae Ecclesiae diceretur: Una est columba mea? Unde debuit humilitas, nisi per avem simplicem et gementem, non per avem superbam et exaltantem se sicut corvus?

S. Aurelii Augustini, In Evangelium Ioannis Tractatus, vi. 10.

S. Guinefort, Martyr

Sexto, dicendum est de supersticionibus contumeliosis, quarum quedam sunt contumeliose Deo, quedam proximo. Deo contumeliose sunt supersticiones que divinos honores demonibus attribuunt, vel alicui alteri creature, ut facit idolatria, et ut faciunt misere mulieres sortilege que salutem petunt adorando sambucas vel offerendo eis, contemnendo ecclesias vel sanctorum reliquias, portando ibi pueros suos vel ad formicarios vel ad res alias, ad sanitatem consequendam. Sic faciebant nuper in diocesi Lugdunensi, ubi, cum ego predicarem contra sortilegia et confessiones audirem, multe mulieres confitebantur portasse se pueros suos apud sanctum Guinefortem. Et cum crederem esse sanctum aliquem, inquisivi, et audivi ad ultimum quod esset canis quidam leporarius, occisus per hunc modum. In diocesi Lugdunensi, prope villam monialium que dicitur Novile, in terra domini de Vilario, fuit quoddam castrum cujus dominus puerum parvulum habebat de uxore sua. Cum autem exivissent dominus et domina a domo et nutrix similiter, dimisso puero solo in cunabulis, serpens maximus intravit domum, tendens ad cunabula pueri; quod videns leporarius, qui ibi remanserat, eum velociter insequens et persequens sub cunabulo, evertit cunabula, morsibus serpentem invadens, defendentem se et canem similiter mordentem; quem ad ultimum canis occidit et a cunabulis pueri longe projecit, relinquens cunabula dicta cruentata, et terram et os suum et caput, serpentis sanguine, stans prope cunabula, male a serpente tractatus. Cum autem intrasset nutrix et hec videret, puerum credens occisum et devoratum a cane, clamavit cum maximo ejulatu; quod audiens, mater pueri similiter accurrit, idem vidit et credidit, et clamavit similiter. Similiter et miles, adveniens ibi, idem credidit, et, extrahens spatam, canem occidit. Tunc, accedentes ad puerum, invenerunt eum illesum, suaviter dormientem; inquirentes, inveniunt serpentem canis morsibus laceratum et occisum. Veritatem autem facti agnoscentes, et dolentes de hoc quod sic injuste canem occiderant sibi tam utilem, projecerunt eum in puteum qui erat ante portam castri, et acervum maximum lapidum super eum projecerunt, et arbores juxta plantaverunt in memoriam facti.

Castro autem divina voluntate destructo, et terra in desertum redacta est, ab habitatore relicta. Homines autem rusticani audientes nobile factum canis, et quomodo innocenter mortuus est pro eo de quo debuit reportare bonum, locum visitaverunt, et canem tanquam martyrem honoraverunt et pro suis infirmitatibus et neccessitatibus rogaverunt, seducti a diabolo et ludificati ibi pluries, ut per hoc homines in errorem adduceret. Maxime autem mulieres que pueros habebant infirmos et morbidos ad locum eos deportabant, et in quodam castro, per leucam ab eo loco propinquo, vetulam accipiebant, que ritum agendi et demonibus offerendi et invocandi eos doceret eas, et ad locum duceret. Ad quem cum venirent, sal et quedam alia offerebant, et panniculos pueri per dumos circumstantes pendebant, et acum in lignis, que super locum creverant, figebant, et puerum nudum per foramen quod erat inter duos truncos duorum lignorum [introducebant], matre existente ex una parte et puerum tenente et proiciente novies vetule que erat ex alia parte, cum invocatione demonum adjurantes faunos, qui erant in silva Rimite, ut puerum, quem eorum dicebant, acciperent morbidum et languidum, et suum, quem secum detulerant, reportarent eis pinguem et grossum, vivum et sanum. Et, hoc facto, accipiebant matricide puerum, et ad pedem arboris super stramina cunabuli nudum puerum ponebant, et duas candelas ad mensuram pollicis in utroque capite, ab igne quem ibi detulerant, succendebant et in trunco superposito infigebant, tamdiu inde recedentes quod essent consumpte et quod nec vagientem puerum possent audire nec videre; et sic candele candentes plurimos pueros concremabant et occidebant, sicut ibidem de aliquibus reperimus. Quedam etiam retulit mihi quod, dum faunos invocasset et recederet, vidit lupum de silva exeuntem et ad puerum euntem, ad quem, nisi affectu materno miserata prevenisset, lupus vel diabolus in forma ejus eum, ut dicebat, vorasset. Si autem, redeuntes ad puerum, eum invenissent viventem, deportabant ad fluvium cujusdam aque rapide propinque, dicte Chalarone, in quo puerum novies immergebant, qui valde dura viscera habebat si evadebat nec tunc vel cito post moreretur. Ad locum autem accessimus, et populum terre convocavimus, et contra dictum predicavimus. Canem mortuum fecimus exhumari et lucum succidi, et cum eo ossa dicti canis pariter concremari, et edictum poni a dominis terre de spoliacione et redempcione eorum qui ad dictum locum pro tali, causa de cetero convenirent.

— Étienne de Bourbon, Anecdotes historiques, légendes et apologues tirés du recueil inédit d’Étienne de Bourbon dominicain du xiiie siècle, édition de Albert Lecoy de la Marche, Paris: Henri Loones, 1877, no. 370, p. 325-328.

Continue reading “S. Guinefort, Martyr”

Haile, Quene and Emperyse!

William Dyce, The Virgin and Child, 1845.
William Dyce, The Virgin and Child, 1845.

ROISS MARY MOST OF VERTEW VIRGIN ALL.

ROISS Mary most of vertew virginall.
Fresche flowr on quhom the hevynnis dewe doun fell.
O gemme joynit in joye angelicall,
In quhom Jhesu rejosit wes to dwell.
Rute of refute, of mercy spring and well,
Of ladyis chois as is of letteris A,
Empress of hevyne, of paradyss, and hell,
O mater Jhesu, salue Maria!

O sterne that blyndis Phebus bemys bricht,
With course above the hevynnis cristallyne;
Above the speir of Saturne hie on hicht,
Surmunting all the angelis ordouris nyne;
O lamp lemand befoir the trone devyne!
Quhar cherubyne syngis sweit Osanna,
With organe, tympane, harpe, and symbilyne;
O mater Jhesu, salue Maria!

O chast conclaif of clene virginite,
That closit Crist but crymes criminale;
Tryumphand tempill of the Trinite,
That turned us fra Tartar eternall:
Princes of peiss, and palme imperiall,
Our wicht invinsable Sampson sprang the fra,
That with ane buffat bair doune Beliall;
O mater Jhesu, salue Maria!

Thy blyssit sydis bair the campioun,
The quhilk, with mony bludy woundis, in stour,
Victoriusly discomfeit the dragoun
That reddy wes his pepill to devour;
At hellis ȝettis he gaf hyme na succour,
He brak the barmekyn of that bribour bla,
Quhill all the feyndis trymbillit for reddour:
O mater Jhesu, salue Maria!

O madyne meik, most mediatrix for man,
And moder myld, full of humilite!
Pray thy sone Jhesu, with his woundis wan,
Quhilk deinȝeit him for our trespass to de,
And as he bled his blude vpon a tre,
Us to defend fra Lucifer our fa,
In hevyne that we may syng apon our kne:
O mater Jhesu, salue Maria!

Hail, purifyet perle! Haile, port of paradyse
Haile, redolent ruby, riche and radyuss!
Haile, clarifyit cristale! Haile, quene and emperyse!
Haile, moder of God! Haile, Virgin glorius!
O gracia plena, tecum Dominus!
With Gabriell that we may syng and say,
Benedicta tu in mulieribus: O mater Jhesu, salue Maria!

— Asloan Manuscript, National Library of Scotland.

Mexico and Richmond

Abraham Lincoln once asked General Scott the question: “Why is it that you were once able to take the City of Mexico in three months with five thousand men, and we have been unable to take Richmond with one hundred thousand men?”

“I will tell you,” said General Scott. “The men who took us into the City of Mexico then are the same men who are keeping us out of Richmond now.”

In the Name of the Duke of Argyll

On the dark nights of winter, when folks circle round the cheery fire, and by turns amuse or frighten each other with legendary lore and ghost stories, there is one name which hardly ever fails to make the listener’s blood creep, even if it does not cause his hair to to stand on end—and that name is bogie. When in the Western Highlands, I was told a story which curiously exemplified the popular belief in the power of the Duke of Argyll. A Highlander was benighted on the moors, when suddenly he saw a light, which at first he imagined to be one of those two stars called by the Argyllshire men ton-theine, “fiery-tail,” and iùl-oidhche, “guide of night.” But he soon found that he was mistaken, for the light began to dance before him, being nothing more than the ignis fatuus, will-o’-the-wisp. The Highlander, however, concluded it to be a bogle, and, falling upon his knees, he prayed to Peter and Paul and the Virgin that it might disappear. But, instead of doing so, it danced before him in a more lively style than ever. Driven to an extremity, the Highlander then used to it the strongest form of adjuration of which he could think, and bade it get out of his path in the name of the Duke of Argyll. The charm was sufficient, the bogle instantly disappeared, and the Highlander got safely home.

Bede Cuthbert, Argyll’s Highlands, Glasgow, 1902.

No Tragick Story

Archibald Campbell, 9th Earl of Argyll, with his second wife Anna; unknown artist; National Portrait Gallery, London.
Archibald Campbell, 9th Earl of Argyll, with his second wife Anna; unknown artist; National Portrait Gallery, London.

EPITAPH WRITTEN BY ARCHIBALD, 9th EARL
OF ARGYLE, UPON HIMSELF.

Thou Passenger, that shalt have so much time
To view my grave, and ask what was my crime,—
No stain of error, no black vice’s brand,
Was that which chas’d me from my native land.
Love to my country,—twice sentenced to die,—
Constrained my hands forgotten arms to try.
More by friends’ fraud my fall proceeded hath
Than foes, tho’ now they thrice decreed my death.
On my attempt, tho’ providence did frown,
His oppress’d people God at length shall own.
Another hand, by more successful speed,
Shall raise the remnant, bruise the serpent’s head.
Tho my head fall, that is no tragick story,
Since going hence, I enter endless glory.